Bu araştırma, dijital dönüşüm verilerinin Türkiye ve seçilmiş Avrupa Birliği üye ülkelerindeki sağlık politikalarında nasıl yansıtıldığını karşılaştırmalı bir bakış açısıyla incelemektedir. Elektronik sağlık kayıtları, uzaktan sağlık hizmetleri, yapay zeka tabanlı klinik karar destek sistemleri ve veri yönetişimi göstergelerine özel önem verilmektedir. Dijital dönüşümle ilgili istatistiksel verileri analiz ederek, bu çalışma Türkiye ve Avrupa Birliği bağlamında politika uygulamalarındaki benzerlik ve farklılıkları belirlemeyi amaçlamaktadır
Bu çalışma, Dünya Sağlık Örgütü, Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü, Avrupa Komisyonu ve ilgili ülkelerin sağlık bakanlıklarından elde edilen ikincil verilere dayalı karşılaştırmalı bir yaklaşım kullanmaktadır. Değerlendirme, dijital sağlık uygulamalarının kapsamını ve yöntemlerini değerlendirmek için politika belgeleri, uygulama istatistikleri ve yasal çerçeveleri kullanmaktadır Bulgular: Türkiye, e-Nabız ve Merkezi Hekim Randevu Sistemi (MHRS) gibi merkezi olarak yönetilen platformlar aracılığıyla dijital sağlık altyapısını hızla genişleterek geniş bir nüfusu kapsama alanına almıştır. AB genelinde ülkeler, EHDS tarafından şekillendirilen, birlikte çalışabilirlik ve gizliliğe öncelik veren merkezi olmayan ancak standartlaştırılmış modeller benimsemiştir. Türkiye'nin merkezi modeli hızlı büyümeyi teşvik etmiş olsa da, düzenleyici denetim, güvenlik ve adalet konusunda eksikliklerle karşılaşmaya kalmaya devam etmektedir. Avrupa sistemleri daha yavaş ilerlemektedir ama yasal ve etik açıdan daha sağlam temellere sahiptir. Hibrit bir yol, her ikisinin de güçlü yönlerini bir araya getirebilir
Ülkeler arası politika öğrenimi, özellikle yapay zeka entegrasyonu, veri koruma ve yönetişim gibi alanlarda, dijital sağlık sistemlerinin kapsayıcılığını güçlendirme ve genişletme fırsatları yaratmaktadır. Bu nedenle, gelecekteki araştırmalar bu politikaların sağlık hizmetlerinin kalitesi, eşitliği ve sürdürülebilirliği üzerindeki uzun vadeli etkilerini incelemelidir.
