Bu çalışma, bir Türk tıp fakültesinde birinci ve beşinci sınıf öğrencileri arasında empatiyi karşılaştırmayı ve öz-duyarlık, tükenmişlik ve aleksitiminin empati ile ilişkisini incelemeyi amaçlamıştır.Gereç ve Yöntem: Bu kesitsel çalışmada 155 tıp öğrencisi (88 birinci, 67 beşinci sınıf) Jefferson Empati Ölçeği (öğrenci versiyonu), Maslach Tükenmişlik Envanteri, Öz-Duyarlık Ölçeği ve Toronto Aleksitimi Ölçeği'ni doldurmuştur
Beşinci sınıf öğrencileri birinci sınıftan daha yüksek empati puanı almıştır (99,1 ± 12,8 ve 90,8 ± 12,7; r = 0,38). Tükenmişlik beşinci sınıfta (45,4 ± 7,3 ve 40,4 ± 8,9; d = 0,61), aleksitimi birinci sınıfta daha yüksekti (55,1 ± 9,2 ve 50,3 ± 8,7; d = 0,54). Daha yüksek aşırı özdeşleşme daha düşük empati ile ilişkiliydi (Spearman ρ = −0,22); bu ilişki yalnızca birinci sınıf öğrencilerine özgüydü. Hiyerarşik regresyonda empatinin tek bireysel belirleyicisi sınıf yılı olmuş (β = 0,43) ve psikolojik değişkenlerin toplamından yaklaşık on kat fazla varyans açıklamıştır. Duyarlılık analizleri bu etkiyi doğrulamıştır.Sonuç: Bu örneklemde empati, mezuniyete yaklaşan öğrencilerde daha yüksek bulunmuş; bu, empati erozyonu hipoteziyle çelişmektedir. Kesitsel tasarım kohort ile eğitim etkilerini ayıramaz; boylamsal ve çok merkezli çalışmalar gereklidir.