Bu çalışma, hastane öncesi acil sağlık hizmetlerinde çalışan paramedik ve paramedik öğrencilerinin olumsuz çocukluk yaşantıları ile psikolojik ilk yardım uygulama özyeterliliği arasındaki ilişkiyi belirlemek amacıyla yapıldı. Kesitsel bir desen kullanılarak yürütülmüştür. Çalışmaya Türkiye’nin doğusunda yer alan bir üniversitenin ilk ve acil yardım programında öğrenim gören 149 öğrenci ve o şehirde çalışan 55 paramedik olmak üzere toplamda 204 katılımcı dahil edildi.
Veriler Genel Bilgi Formu, Çocukluk Çağı Travmaları Ölçeği ve Psikolojik İlk Yardım Uygulama Özyeterliği Ölçeği ile toplandı. Çalışmada elde edilen veriler SPSS v.23 programında değerlendirildi. Verilerin değerlendirilmesinde tanımlayıcı istatistiksel analizler (yüzdelik, minumum, maksimum, ortalama), ikili gruplarda Mann- Whitney U Testi, üç ve üzeri gruplarda Kruskall-Wallis H testi ve ilişki analizinde ise Sperman Rank korelasyon testi kullanıldı.
Çalışmamızda gelir durumu ve daha önce ruhsal destek alma durumu ile çocukluk çağı travmaları ölçeği ve alt boyutları arasında, daha önce ruhsal destek alma durumu ile psikolojik ilkyardım uygulama özyeterlilik ölçeği arasında anlamlı bir ilişki olduğu, olumsuz çocukluk yaşantılarının düşük düzeyde, psikolojik ilk yardım uygulama özyeterliliklerinin yüksek düzeyde olduğu ve çocukluk çağı travmaları ölçeği ve alt boyutlarından olan duygusal taciz, fiziksel taciz, fiziksel ihmal, duygusal ihmal ile psikolojik ilkyardım uygulama özyeterlik ölçeği arasında negatif yönde anlamlı bir ilişki olduğu tespit edildi.
Bu çalışma sonucunda katılımcıların olumsuz çocukluk yaşantıları arttıkça psikolojik ilkyardım uygulama özyeterliliklerinin azaldığı belirlenmiştir. Sonuçların paramediklerin ruh sağlığını olumlu yönde desteklemede ve psikolojik ilkyardım uygulama özyeterliliklerini artırmada yol gösterici olacağı düşünülmektedir.
