Amaç

Bu çalışmada, aşırı aktif mesanesi (AAM) olan kadınlarda farklı transkütanöz tibial sinir stimülasyonu (TTNS) uygulama protokollerinin klinik sonuçlar üzerindeki etkisinin değerlendirilmesi ve tedavi yanıtı ile ilişkili faktörlerin belirlenmesi amaçlandı.Gereç ve Yöntemler: AAM tanılı toplam 60 kadın hastaya 12 seanslık TTNS tedavisi uygulandı. Haftada iki seans olmak üzere 6 hafta tedavi alan hastalar Grup 1'e (n=29), haftada üç seans olmak üzere 4 hafta tedavi alan hastalar ise Grup 2'ye (n=31) kaydedildi. Semptom şiddeti ve tedavi sonuçları, Aşırı Aktif Mesane Sorgulama Formu (OAB-V8) ve 3 günlük mesane günlüğü kullanılarak değerlendirildi. Klinik yanıt, önceden tanımlanmış klinik olarak anlamlı iyileşme kriterlerine göre belirlendi. Tedavi başarısı ile ilişkili değişkenler lojistik regresyon analizi ile incelendi.Bulgular: Her iki tedavi protokolü de benzer sonuçlar sağladı. Tedavi sonrası OAB-V8 skorları (16,5 ± 10,30 ve 17,26 ± 9,87; p=0,609), mesane günlüğü bulguları ve genel yanıt oranları açısından gruplar arasında anlamlı farklılık saptanmadı. Tedavi başarısı Grup 1'de %75,8, Grup 2'de ise %74,1 oranında elde edildi (p=0,881). Tek değişkenli analizlerde diyabetes mellitus varlığı ve tedavi başlama endikasyonu tedavi sonucu ile ilişkili bulundu. Çok değişkenli analizde, antikolinerjik veya β3-adrenoseptör agonisti tedavisinin yan etkiler ya da kontrendikasyonlar nedeniyle sonlandırılmış olması, başarılı TTNS tedavisinin tek bağımsız belirleyicisi olarak saptandı.Sonuç: Her iki TTNS protokolü ile benzer klinik iyileşmeler elde edilmiş olup, haftalık uygulama sıklığının artırılmasının tedavi sonuçlarını iyileştirmediği görülmüştür. Hastaların yaklaşık dörtte üçünde klinik olarak anlamlı semptom düzelmesi sağlanmıştır. Farmakolojik tedaviyi tolere edemeyen hastalar TTNS'den daha fazla fayda görebilecek bir hasta grubunu temsil ediyor olabilir.